علی (ع) مشغول غسل و کفن رسول خدا (ص) بود که سقیفه شکل گرفت.
طبیعی است که علی (ع) نمیتوانست بدن مطهر و مقدس رسول خدا را زمین بگذارد و به غسل و کفن او نپردازد و در سقیفه شرکت کند. در کلمات امام نیز به این مطلب اشاره شده است؛ چنان که وی در برابر سقیفه سازان فرمود:
در حالی مشغول کفن و دفن رسول خدا بودم که سقیفه را تشکیل دادید و نزدیک ترین فرد به رسول خدا را کنار زدید... رسول خدا جان سپرد، در حالى که سرش بر سینه من بود و روى دست من جان از بدن او جدا شد. براى تبرک، دست بر چهره ام کشیدم. آنگاه بدن او را غسل دادم و فرشتگان مرا یارى مى کردند. گروهى از فرشتگان فرود آمده، گروهى بالا مى رفتند و همهمه آنان که بر جسد پیامبر نماز مى خواندند، مرتب به گوش مى رسید، تا این که او را در آرامگاه خود نهادیم. هیچ کس در حال حیات و مرگ پیامبر از من به او سزاوارتر و شایسته تر نیست. (1)
هنگامی که حضرت مشغول غسل پیامبر شد و گروهى از اصحاب او را کمک مى کردند و در انتظار پایان یافتن غسل و کفن بودند و خود را براى خواندن نماز بر جسد مطهر پیامبر آماده مى کردند، جنجال سقیفه بنى ساعده جهت انتخاب جانشین براى پیامبر بر پا شد.
رشته کار در سقیفه در دست انصار بود؛ اما وقتى ابوبکر و عمر و ابوعبیده که از مهاجران بودند، از بر پایى چنین انجمنى آگاه شدند، جسد پیامبر را که براى غسل آماده مى شد، ترک کردند و به انجمن انصار در سقیفه پیوستند. پس از جدال هاى لفظى و احیاناً زد و خورد، ابوبکر با پنج رأى به عنوان خلیفه رسول الله انتخاب شد؛ در حالى که احدى از مهاجران، جز آن سه نفر، از انتخاب او آگاه نبودند. (2)
بنابراین، حضرت مشغول تجهیز پیامبر بود و در سقیفه حضور نداشت تا از حق خود دفاع نماید.